کوله باری را که از تجربه پر شده، با خود به هر سو می کشانم و هربار، تجربه ای دیگر درونش جا می دهم. امروز مصادف با 20 اکتبر سال 2018 بالاخره بهانه ای یافتم تا بیایم و سری به وبم بزنم. واقعا برایم زیبا بود. زیبا بود زنده شدن آن لحظات. زیبا بود خواندن کامنت هایی که دوستان بلاگفایی ام برایم فرستاده بودند و من بی وفا که آ

خب قبلا ها، اسم این وبلاگو گذاشته بودم نویسنده ای کوچک ولی خب حالا دیگه کوچک نیستم و فکر می کنم، اونقدری بزرگ شدم که دیگه خودم، خودمو کوچک یا کوچولو نگم برا همین اسم وبو عوض کردم. قلم پیروز به دور از دخترانه گی و سلیقه و فلان و فلان، فکر می کنم که در وضعیت کنونی، واقعا قلم است که پیروز میدان نبرد است. قلم راه را بر

ابری ام همچو باران،

کجایی تو ای جان!؟

... که طاقت ندارم.

ایهام/نگار